Битола деновиве молчи. Но, тоа не е онаа убава, спокојна тишина на неделно попладне поминато на Широк Сокак. Ова е тежок, мачен молк на еден град .
Градот на клавирите и конзулите стана сцена на која обичниот човек замолчи, турнат во редици пред шалтери, со страв во очите за своите тешко заработени денари.
Додека битолчани во тишина ја голтаат неизвесноста, во етерот ечи гласот на политиката.
Народот чека пред банкоматите, а политичарите си префрлаат вина од говорниците.
Секоја солза на пензионер кој стравува за својата пензија стана тема во меѓупартиските препукувања. Во таа бучава , гласот на кутриот човек целосно исчезна.
Битола замолкна затоа што сфати дека секој нејзин крик за помош, за чист воздух, за достоинствена работа или за сигурност, на крајот се претвора во евтин политички поен. Наместо да се остават оние кои се надлежни да го решаваат проблемот, Градот научи дека „старите лица“ секогаш наоѓаат нова сцена. И затоа, луѓето избраа тишина.
Додека политиката од сите страни настапува со соопштенија, Битола живее во семејствата, меѓу вистинските пријатели, таму каде што партиската книшка не вреди ништо.
